K I N D T
2014 tot heden

Meer weten mail of bel!

Animaties



















nessos ->> mister postman ->> materie ->>

kerk heveskes
noordelijke kunsthof
nessos
punt van reide
punt van reide

tekst nessos
materie mister postman ->> nessos ->>


open stal/olderberkoop
open stal/olderberkoop
open stal/olderberkoop

mister postman nessos ->> materie >>

aardenburg
aardenburg
aardenburg
aardenburg
aardenburg
aardenburg
eemshaven
cadzand
lek

tekst mister postman en velden van tijd en ruimte -->
nessos materie postman


tekst mister postman


Een containerunit omgebouwd tot postkantoor. Metdeze transformatie-installaties wil Manja Kindt de kloof tussen kunst en leven overbruggen. Anders dan bij de commodity artists als Haim Steinbach, Ashley Bickerton en Guillaume Bijl, onderzoekt zij met haar wall contemplation units de (schijn)realiteit van de alledaagse werkelijkheid, de positie die het artefact als verhandelbaar object inneemt en vooral de ecologische betrokkenheid van het landschap. Binnen haar adagium: Ervaring van het geleefde landschap is tevens de ervaring van de geleefde tijd vormt de natuur letterlijk de constante voedingsbodem voor haar bijzonder eigenzinnig werk. In deze context heeft zij begin mei het concept Velden van tijd en ruimte opgestart en Aardenburg daadwerkelijk als een transferium vorm gegeven. Binnen een vooraf gestelde tijdsduur en afgebakend gebied heeft zij observatieposten in de vorm van kleine tenten als een museale site gecreëerd. I nteractief werden de bezoekers gevraagd om het landschap op een poëtische manier te benaderen, gericht op het zien, horen, ruiken en voelen, om zo de eigenheid van het Zeeuwse landschap te evoceren. De neerslag hiervan werd in foto's, video, teksten, schetsen, geluidsopnames, animaties, kaarten, objecten, curiosa... geregistreerd, geordend, gearchiveerd, verwerkt en getransformeerd tot kunst, voorzien van de nodige stempels, zegels en vignetten van authenticiteit. Net zoals in een echt postkantoor. Met deze aan de commercie ontleende vormen van presentatie stelt zij de vervreemding en de oppervlakkigheid aan de orde die inherent zijn aan de moderne consumptiemaatschappij.
terug

tekst nessos


12 nessos hemden, bedekt met het slib van de Eems. Nessos werd uit zijn huis in Arcadia verdreven door Heracles. Hij vestigde zich als veerman aan de rivier Evenus en beweerde dat die taak aan hem door de goden werd toebedeeld vanwege zijn goed karakter. Jaren later moest hij de bruid van Heracles, Deianeira, naar de andere kant van de rivier dragen, terwijl Heracles de rivier zelf overstak. Nessos probeerde toen Deianeira te verkrachten. Heracles voorkwam dit door hem met een vergiftigde pijl neer te schieten. Toen Nessos stierf, overtuigde hij Deianeira ervan dat een liefdesdrank uit zijn bloed gemaakt,terwijl hij wist dat zijn bloed giftig was, ervoor zou zorgen dat Heracles haar voor altijd trouw zou blijven. Later toen Heracles verliefd werd op een prinses besloot Deianeira de drank uit te proberen en goot het over zijn hemd maar de drank was in werkelijkheid een brandend gif en had een verwoestende uitwerking op het lichaam van de niets vermoedende Heracles.
terug

tekst materie


Een goed kunstwerk kan geen kwaad overkomen, het is steeds hetzelfde, onverstoorbaar zichzelf blijf het altijd even open en toegankelijk voor iedereen. Het maakt niet uit wat je ervan denkt of zegt, het communiceert niet maar blijft uitstralen, zonder zelf iets te verliezen. Altijd zich manifesterend in een nooit in herhaling vallend hier en nu, een continu veranderende waarneming elk met eigen coloriet, meanderend door de tijd. Een kleine nooit opdrogende bron, glans van het goede. Kijkend naar het veelkleurig werk van Manja Kindt, in zichzelf genoeg en zonder vaste vorm, naar een tijdloos, cyclisch onbekommerd proces van vergaan en groei, kan ik mij voor stellen dat je niet naar het beeld op zich blijft kijken maar naar waar het als het ware wegwenkt, nadenken over een beeld is toch ook een er-van-daan-denken, en dat het niet eens zo belangrijk is wat je ziet maar hoe je ziet. Het is als een soort lezen met de ogen, aftasten, wegkijken, telkens ernaar terug keren, je en 'open ogenblik' gunnen, helemaal bij jezelf zijn, als een gelukt moment dat zich niet laat verdagen. Te beseffen ook dat niet alle vragen hoeven uit te lopen op een antwoord en dat het beeld lang niet altijd de mantel is van het woord en niet alleen een dier maar ook de mens is in staat buitentalig te denken. Wat wij zien is een vrij gehouden deel van dagelijks genoten eten en drinken, gearchiveerd op datum, een alledaagse visuele kroniek in kleine glazen behuizing en apart hiervan op papier, nuchter in schoolschrift genoteerd, de inhoud. Daarbij een fotografisch verslag van de biologische verwikkelingen hiervan, dicht op de huid, van de in voortdurende transformatie bevindende materie. Traag gaat het allemaal, met regelmatige structuren en glinsteringen, een toverachtige onnoemelijke rijkdom aan tinten en tonen in beweging en rust tegelijk.
Jan Pieter van den Bos
terug